Alle meiden namen 10 strafworpen. 3 meiden slaagden er niet in om er één te scoren. Dit noemen ze trainingsvoer voor het volgende seizoen.
Maud, die last had van een gekneusde vinger, scoorde er maar liefst 3. Tessa lukte het om er 4 raak te schieten.
Maar baas boven baas was dit jaar bij de C1 Vera. Zij liet de teller op 5 eindigen en won op deze manier de eer om strafworpkampioen te zijn van de C1.
Na de strafworpen werd eerst het jaarlijkse ijsje getrakteerd en snel opgegeten. Daarna kon de wedstrijd beginnen. Anne was de scheidsrechter.
De coaches van het team waren Sanne en Anke en voor de ouders was het natuurlijk onze Henk van Vonderen. Die er toch steeds bij een wedstrijd tegen ouders staat. De ouders en andere familieleden hadden behoorlijk wat korfbalervaring in het veld staan, want ook in dit team is het korfbalbloed doorgestroomd van moeder op dochter.
In het begin ging de bal snel van het ene vak naar het andere, maar doelkansen werden er niet gecreëerd. Er werd ook slordig gespeeld. Dit resulteerde in veel balverlies aan allebei de kanten. De ouders en familieleden waren het snelst op elkaar ingespeeld en hun lukte het ook om bij ieder balbezit tenminste een doelkans te hebben. Hun lukte het ook uiteindelijk om 3 doelpunten te maken. Twee keer Marloes Lenkens en een keer Maud Daanen. Coach Anke wisselde haar team zo door totdat het beste van de aanvalskracht in het aanvalsvak stond, maar de vier meiden lukte het niet om een tegendoelpunt te maken. De laatste wedstrijd werd door dit team verloren, maar ze hadden wel heel veel plezier om deze wedstrijd te spelen.
